Het pesterige gezuig en de heksenjachten van PowNews zijn geen journalistiek, beste Yernaz.

Yernaz Ramautarsing bindt op de kwaliteitswebsite De Dagelijkse Standaard, het thuishonk van grote denkers als Joost Niemöller, de strijd aan met ‘ene Peter Breedveld’. Breedveld steekt zijn afkeer van de ‘journalistiek’ van PowNews niet onder stoelen of banken en dat is Yernaz een steen des aanstoots. Vooral dit stukje van Peter Breedveld was hem blijkbaar in het verkeerde keelgat geschoten. 

Zijn betoog was waarschijnlijk geheel aan mij voorbij gegaan – ik mag DDS niet bezoeken van mijn huidarts – als Yernaz niet tot mijn vriendenkring op Facebook had behoord. Ik ken hem omdat hij enige tijd bij ons op het HBO heeft gestudeerd totdat hij de sprong naar de universiteit waagde. Ik had een zwak voor Yernaz. Misschien heb ik die nog steeds. Hij is een zeer eigenzinnig type met sterke opvattingen. Hoewel ik die opvattingen – een in mijn ogen kritiekloze omarming van het libertarische gedachtegoed van Ayn Rand – geenszins deel, houd ik wel van uitgesproken figuren.  

Ik beoordeel mijn studenten uiteraard nooit op hun opvattingen maar wel op de manier waarop ze die onderbouwen. Met die intentie las ik ook Yernaz’ anti-Breedveld-vertoog. Ik vond het niet zo overtuigend. Ik noemde het op Facebook – wat kort door de bocht - een ‘lulverhaal’. Yernaz vroeg of ik dat ‘inhoudelijk wilde onderbouwen’. Bij deze.
 
Volgens Yernaz staat PowNews ‘ergens symbool voor’. Hij verzuimt echter te zeggen waar  het dan precies symbool voor staat. Hij noemt PowNews ‘het laatste beetje waarheid op televisie’ omdat ‘zij zaken benoemen die iedereen met een stel hersens kan signaleren, maar niet de tijd heeft om te onderzoeken.’ Hij onderbouwt deze stelling door de argumentatie van het PostOnLine-artikel van Marie Hemelrijk te herhalen. Hij doet er echter nog een schepje bovenop door de aanpak van PowNews met het werk van Woodward en Bernstein in de Watergate-affaire te vergelijken. Daar zal zelfs Rutger van opkijken. 

Volgens Yernaz is PowNews een adequaat middel om de luie pers – de hypocrisie, vooringenomenheid en morele lafheid van de rest van het journaille – wakker te schudden. Opmerkelijk is dat die kritiek ook uit de mond van Breedveld had kunnen komen en regelmatig komt. Lees bijvoorbeeld dit stuk. Je kunt hem wellicht veel verwijten maar niet dat hij ‘het establishment de hand boven het hoofd wil houden’.

Ik vind overigens dat zowel Yernaz als Breedveld overdrijven in hun minachting voor de pers. Er lopen gelukkig nog steeds uitstekende journalisten rond, ook op het Binnenhof. Denk aan Aukje van Roessel, Marcel ten Hooven, Tom-Jan Meeus en zo kan ik nog wel even doorgaan.  Stuk voor stuk journalistieke vaklieden waar geen greintje Pow door d’aadren stroomt.

PowNews is de overtreffende trap van slechte journalistiek die begint met de Pauwen en de Wittemannen die zichzelf veel interessanter vinden dan hun gesprekspartners en via journalistieke genieën van het Eerdmans-type die alleen geïnteresseerd zijn of hun gesprekspartners het met ze eens zijn eindigt bij de PowNews-pestkop die geen ander doel heeft dan het toevallige slachtoffer dat voor de camera verschijnt kapot, of toch op zijn minst belachelijk, te maken ter vermaak van de mensen thuis. 

Het volstaat om Chris Klomp te citeren: ‘De populistische actiezender Powned heeft geen enkele interesse in wat voor een waarheid dan ook. PowNews wil vermakelijke sturende televisie maken waarbij de kijker kan genieten van de afgang van een ander. De vragen zijn in de regel louter in een grappig sausje verpakte vooroordelen die in sneltreinvaart op het slachtoffer worden afgevuurd.’ In die zin ‘maakt’ PowNews nieuws waar het niet was tot zij met de roze plopkap op het toneel verschenen. En oh, oh, oh, wat hebben we weer gelachen. 

Tot slot zou ik graag nog willen reageren op Yernaz’ bewering dat ‘PowNews ze (‘Breedveld en mensen zoals hij’) doet denken aan de tijd toen zij nog een donder gaven om deze wereld maar ze veel beter gekleed gingen, mooiere woorden spraken en welgemanierd door het leven gingen. Het bestaan van PowNews toont het complete failliet van onze (academische) intellectuele elite.’ 

Ik begrijp echter absoluut niet wat daar staat, dus daar kan ik verder geen inhoudelijk oordeel over geven. Ik hoop echter dat Yernaz er nog steeds naar streeft om tot ‘onze academische elite’ te behoren. 

Ware dit een HBO-opstel geweest dan had ik een student met de capaciteiten van Yernaz toch nadrukkelijk gevraagd om wat zorgvuldiger te argumenteren en het wat samenhangender op te schrijven.  

Pierre Heijnen en de langzame onttakeling van de representatieve democratie. Versie 2

BIJGEWERKTE VERSIE

Om een lange inleiding kort te houden: ik ben een vurig voorstander van de representatieve democratie. Dat onze representatieve democratie een wat kwakkelig bestaan lijdt zal ik echter niet ontkennen. Het vertrouwen in (de representanten van) politieke partijen is niet hoog wat zich vertaalt in onzekere partijen, zwalkend beleid, incidentenpolitiek, grote schommelingen in de kiezersgunst en de opkomst (en soms weer snelle ondergang) van populistische partijen als Leefbaar Nederland, SP, LPF, PVV en 50+. Om dit tij te keren komen politici met allerlei voorstellen en maatregelen die in plaats van dat ze een oplossing bieden de kwalen van de representatieve democratie alleen nog maar verergeren. Het is tekenend dat op dezelfde dag zowel het voorstel om een raadgevend referendum mogelijk te maken werd aanvaard als het voorstel van Pierre Heijnen om het aantal Gemeenteraadsleden te ‘corrigeren’.

Ik zal mij tot het laatste beperken. Waar gaat het over. Pierre Heijnen wil een ‘dualiseringscorrectie’ doorvoeren. Sinds de wet ‘dualisering gemeentebestuur’ zijn wethouders niet langer lid van de Raad. Zodra een Raadslid wethouder wordt schuift er dus een nieuw lid de Gemeenteraad binnen. Dit zou ‘een vergissing’ zijn geweest. Volgens Heijnen zou de som van het aantal wethouders en Gemeenteraadsleden weer ongeveer hetzelfde moeten zijn als voor de dualisering. Voor steden met meer dan 200.000 inwoners (de hoogste ‘staffel’) gaat het aantal Raadsleden terug van 45 naar 41. Dat is bijna 10%.

Weeffout dualisering?

De vraag is echter of dit een ‘foutje’ in de dualiseringsoperatie was. De geestelijk vader van de wet, Douwe Jan Elzinga, wilde juist de positie van de Raad t.o.v. het college van B&W versterken. De Raad is formeel de opdrachtgever en de controleur van het college (‘kaderstelling en controle’) maar is in de praktijk veel zwakker: hoewel het presidium officieel de agenda bepaalt, bereidt het college 99,9% van de Raadsvoorstellen voor en stelt de ontwerpbegroting op. De Raad is versterkt met een griffie en een rekenkamer, maar dat is peanuts vergeleken met de ambtelijke macht die het college ter zijde staat. Raadsleden zijn amateur-politici, wethouders zijn full timers.

De Raad van State constateert fijntjes: ‘dat op verschillende momenten in de parlementaire geschiedenis wisselend is gedacht over de vraag of de gemeenteraad naar aanleiding van de dualisering moet worden verkleind. Dat nuanceert de objectiviteit die besloten lijkt te liggen in de term "dualiseringscorrectie".’

Verkapte kiesdrempelverhoging.

Zoals u weet is de kiesdrempel het aantal uitgebrachte stemmen gedeeld door het aantal beschikbare zetels. Indien er minder zetels te verdelen zijn is dus de kiesdrempel hoger. Dit wordt alleen voor partijen die een wethouder mogen leveren ‘gecompenseerd’. Gezien het versnipperde politieke landschap is er echter vrijwel geen gemeente meer met een afspiegelingscollege. Vooral voor kleinere partijen is deze ‘correctie’ een ordinaire kiesdrempelverhoging.

Strijdig met PvdA-verkiezingsprogramma 

In het concept PvdA-verkiezingsprogramma stond: ‘De publieke sector moet meer doen met minder mensen. Wij willen een kleinere maar krachtige rijksoverheid en minder politici in gemeenten en provincies.’ Het congres - in naam 'het hoogste orgaan van de partij' - heeft deze zin geamendeerd. In het definitieve programma staat: "Overheidsorganisaties hoeven geen vet op de botten te hebben, maar ze moeten wel voor hun taak berekend zijn."  Goed, er staat niet expliciet dat de PvdA het aantal politici gelijk wil houden, maar de boodschap was duidelijk: goed functioneren dient centraal te staan en niet de vraag of het een beetje minder kan.  (Zie PS)

In de geschrapte zin was overigens so wie so sprake van een misverstand omdat ‘overheid’ en ‘politici’ hier in een adem worden genoemd. De politiek is geen onderdeel van de overheid, maar stuurt en controleert de overheid namens ons burgers. Terwijl aan de ene kant de controlitis toeslaat om de ‘output’ van allerlei op afstand gezette uitvoeringsinstanties en private partijen – van banken tot huisartsen - te kunnen meten. beknibbelen we op de volksvertegenwoordiging en gaan we vervolgens klagen dat ze hun werk niet goed doen.

Gemeente als Eerste Overheid krijgt het steeds zwaarder

Tegelijkertijd worden er steeds meer taken en bevoegdheden naar gemeenten ‘gedecentraliseerd’. Volgens het verkiezingsprogramma is de gemeente ‘de eerste overheid’. ‘De PvdA streeft ernaar overheidstaken zo dicht mogelijk bij de burgers zelf te organiseren. Daarom bevordert de PvdA decentralisatie met daarbij voldoende budget en beleidsvrijheid.’

En daar komen ze: de Jeugdzorg, de AWBZ, de participatiewet. Ga er maar aan staan.

De Raad van State merkt ook al fijntjes op: ‘Het aantal raadszetels in verhouding tot het aantal inwoners van de gemeente is in 1851 vastgesteld en sindsdien vrijwel niet meer gewijzigd. Het takenpakket van de overheid is intussen aanzienlijk uitgebreid.’

Door gemeentelijke herindelingen neemt het aantal raadsleden nu al af.

Zoals gezegd hebben steden met meer dan 200.000 inwoners nu - zoals in 1897, toen Amsterdam als grootste stad ca. 500.000 inwoners had, is vastgesteld - 45 Raadsleden. Dat is het maximum, want een hogere staffel is er niet. De regering streeft er naar om door gemeentelijke herindelingen alleen nog 100.000+ gemeenten over te houden. Een simpele rekensom leert dat als twee steden van ieder 50.000 inwoners fuseren er in plaats van 58 (29 + 29) raadsleden er onder de huidige gemeentewet 37 overblijven. Heijnen wil er daar nog eens vier afhalen.  Dit is geen theoretische exercitie: na iedere gemeentelijke herindeling neemt het aantal Gemeenteraadsleden af.

Heeft Nederland uitzonderlijk veel Raadsleden?

De Raad van State merkt op dat ’het niet zo gemakkelijk (is) een objectieve norm te vinden voor het juiste aantal leden van een gemeenteraad’. Een vergelijking met het buitenland kan in ieder geval enig licht laten schijnen op de vraag of Nederland nu zo uitzonderlijk is.

Een korte google-search gaf de volgende uitkomst:

Birmingham – 990.000 inwoners - 120 councillors

Brighton – 156.000 inwoners - 54 councillors

Dusseldorf – 590.000 inwoners - 92 Stadträte

Antwerpen  - 500.000 inwoners -  55 gemeenteraadsleden

Bordeaux – 810.000 inwoners - 61 conseillers

Het is geen diepgravende vergelijkende analyse, maar het geeft wel de indruk dat de Nederlandse situatie zo uitzonderlijk niet is.

De volksvertegenwoordiging dient juist versterkt te worden.

Paul Tang beschreef laatst in een column in De Groene hoe hij, slechts gesteund door zijn overwerkte en onderbetaalde assistent Johan, geacht werd het ministerie van Financiën in de gaten te houden. Kleinduimpje tegen de reus! Dat geldt voor volksvertegenwoordigers op alle niveaus. Je wordt geacht de gigantische stukkenstroom kritisch te verwerken, een ‘veerman tussen bestuur en samenleving’ (terminologie van Jozias van Aartsen) te zijn, contacten te onderhouden met je partij, initiatieven te ontplooien, al twitterend zo transparant mogelijk te zijn en wat al niet meer. 

Kun je dat allemaal vragen van een Raadslid dat het tegen een redelijke, maar zeker geen ruime vergoeding moet doen?

De opgave voor een land dat er een vitale democratie op na wil houden is dus niet om wegen te zoeken om het zo goedkoop mogelijk te doen, maar hoe de kwaliteit verbeterd kan worden.

Daar moet de discussie dus over gaan!  

PS:
In de eerste versie stond: 'In het PvdA-verkiezingsprogramma staat: ‘De publieke sector moet meer doen met minder mensen. Wij willen een kleinere maar krachtige rijksoverheid en minder politici in gemeenten en provincies.’ Ik was ervan overtuigd dat deze zin eruit geamendeerd was door het congres, maar hij staat er nog. Of ik abuis ben, of dat dit er door een mengeling van moedwil en misverstand in is blijven staan weet ik niet.'
Ondertussen weet ik het wel, zoals u in de tekst kunt lezen. Frank Poppe heeft me bijgepraat. De door mij gewraakte zinsnede was wel degelijk geamendeerd en vervangen door: "Overheidsorganisaties hoeven geen vet op de botten te hebben, maar ze moeten wel voor hun taak berekend zijn."  De definitieve - door het congres goedgekeurde - versie van het PvdA-verkiezingsprogramma bleek (nog steeds niet) niet op de website te staan. In plaats daarvan staat (stond?) er een concept-versie on line waarin dit amendement niet was verwerkt.
Is dit gewone slordigheid of een symptoom van de geringe waarde die zelfs binnen een partij zelf aan het verkiezingsprogramma wordt gehecht? 
Uiteraard weet ik nu niet of Pierre Heijnen willens en wetens tegen de geest van het verkiezingsprogramma inging, of dat hij - op grond van een verkeerde versie - dacht dat hij handelde in de lijn van het verkiezingsprogramma.
Hopelijk heeft als u dit leest de 'juiste versie' van het programma eindelijk zijn weg naar de website van de PvdA gevonden.

Dit is in zekere zin een vervolg op dit blog >>>

 

De Leunstoel is bepaald geen ‘massamedium’

Interview Willem Minderhout, schrijver voor internetmagazine De Leunstoel

Door Ivar Lingen

De Leunstoel: een internetmagazine voor rustige mensen. Schrijvers die vanuit hun leunstoel de wereld overdenken. De onderwerpen die de medewerkers van het internettijdschrift behandelen zijn zeer uiteenlopend, maar hebben een zekere ironische distantie gemeen. Theo Capel en Frits Hoorweg waren tien jaar geleden op het idee gekomen om een weekblad te maken dat alleen via internet te verkrijgen zou zijn. Zij hadden de ambitie om een soort ‘zaterdagbijlage’ te maken, maar dan één die zij zelf leuk en interessant vonden. Minderhout is vanaf de tweede jaargang een vaste medewerker van het magazine.

Minderhout schrijft over allerlei zaken waar op een of andere manier een aardig verhaal in zit, liefst met onalledaagse associaties. Het kan over werelpolitiek, literatuur, of een over een vogeltje dat aan is komen vliegen gaan. Ook maakt hij regelmatig interviews. Alles loopt vrij ongepland. De tweewekelijkse deadline is voor hem enerzijds een verschrikkelijke gesel, maar anderzijds dwingt het hem om er steeds weer iets uit te persen. “Dat is een noodzakelijk kwaad voor een ‘deadlinegestuurd’ persoon als ik.”

Reacties op zijn ‘Leunstoel-stukjes’ krijgt hij zelden. “Maar soms kom je een wildvreemde tegen die De Leunstoel regelmatig blijkt te lezen. Dat vind ik erg leuk. Ik ben uiteraard benieuwd wat anderen van al dat geschrijf vinden maar het blijft toch een beetje flessenpost.” Hij heeft twee keer iets op FrontaalNaakt gepubliceerd, over de SGP en over cultuurrelativisme, en daar werd direct veel op gereageerd. “Dat zal wel iets met de aard van de onderwerpen te maken hebben gehad, maar vast ook met het medium.”

De Leunstoel is bepaald geen ‘massamedium’. “We hebben vijf tot tienduizend bezoekers per maand. Er zit een metertje op de site dat aangeeft hoe vaak een artikel gelezen is. Daaraan kun je wel zien dat het niet erg storm loopt als er een nieuwe uitkomt.” Toch wordt de Leunstoel niet slecht gelezen. “Het is blijkbaar 'slow reading'. Na verloop van tijd is alles wel minstens een paar honderd keer gelezen en soms loopt het in de duizenden”, reageert hij. Zijn interview met Joris Voorhoeve, bijvoorbeeld maar ook een artikel over de brievenboeken van Reve en Apollinairebleek om een of andere reden duizenden lezers te trekken. Dat zijn weliswaar nog steeds geen GeenStijl-cijfers, maar dat is de prijs die je betaalt als je wel stijl hebt”, aldus Minderhout.

Minderhout heeft altijd geschreven dus hij vermoedt dat hij dat ook zal blijven doen. Schrijven is voor hem een manier om zichzelf en de wereld om hem heen te onderzoeken. Hij schrijft dus voor zichzelf, maar hij hoopt dat anderen het lezen en het ook leuk vinden, anders heeft publicatie geen zin. “Hoe lang De Leunstoel het volhoudt is met geen mogelijkheid in te schatten”, denkt Minderhout. Hij concludeert dat De Leunstoel nog lang niet ‘af’ is. Sterker nog, De Leunstoel groeit: “Onlangs is er een flink aantal nieuwe schrijvers bij gekomen. Dat werd ook wel eens tijd. De meesten heb ik van Twitter geplukt en er zit een voormalige studente van mij bij.” De Leunstoel is aan zijn tiende jaargang bezig en dat vindt hij op zich al een hele prestatie. “Wij zijn nog steeds erg enthousiast bezig, dus wie weet halen wij die twintigste jaargang ook nog wel”, zegt hij glimlachend.

Al Minderhout's Leunstoelstukjes vindt u hier op een rij >>>

Grenzen

Grenzen

Willem Minderhout

Inzending voor de Hofvijver Poëzieprijs 2012.

I - GRENZEN :

Begripsbepaling en verkenning

Een grens

Een grens is een lijn.

Wel lengte, geen dikte

Verloren in het landschap

Aangegeven door een paal

of door prikkeldraad waar

de grens precies doorheen loopt.

Als het waait wiebelt de grens heen en weer.

Eerste schermutseling: De uitdaging

‘En als ik mijn voet nu daar zet?’

‘Met alle respect, dan hebben wij

een geschil.’

‘Kunt u die grens niet verleggen?’

‘Graag, maar dan wel in uw richting!’

‘Zijn wij dan geen bevriende mogendheden?’

‘Wellicht. Maar beter een goede buur

dan een al te nabije vriend.’

 

Tweede schermutseling: De erfvijand

‘Natuurlijk bent u welkom op mijn erf

maar wel op mijn condities

en slechts voor een vooraf bepaalde tijd.

U kunt dat nalezen in

het aan u verstrekte visum.’

‘Maar ik wil hier graag

mijn tenten op slaan

mijn vee hoeden

en gebruik maken van

uw waterput.’

‘Daar komt niets van in

als u zich niet onmiddellijk terugtrekt

stuur ik de hofhond op u af

en verklaar ik u tot erfvijand.’

Derde schermutseling: de aanval

Na drie dagen op volle zee

bereikte mijn kanonneerboot

haar territoriale wateren.

Ik liet de torpedo’s gereed maken.

Wat dacht ze wel met haar ‘mijn en dijn’.

Het uur naderde, de spanning steeg.

Maar tevergeefs zocht ik een doelwit

in de woeste baren.

Door de deining zag ik de mijn te laat.

Schielijk trok ik mij terug.

Zwaar gehavend.

 

Terugkeer tot de Real Politik

Plots realiseerde ik me

dat ik mijn eigen grenzen

schromelijk verwaarloosd had.

Ik besloot me te scheren

en een nieuw overhemd

te kopen.

Blauw vanwege

de kleur van mijn ogen.

Achter mijn nieuwe schutswal

bereidde ik een charmeoffensief voor.

Wolken eau de toilette

- pour hommes -

overschreden de grens

en vulden de loopgraven.

Een eenzame vogel

floot een deuntje.

De wind ritselde in het struweel.

Verder bewoog er niets.

De grens leek onverdedigd.

Een aanval was het overwegen waard.

Een onverwachte wending.

Enkele uren voordat ik

de generale staf het bevel zou geven om

de grens te overschrijden

was er sprake van

een onverwachte wending

in mijn gemoed.

Twijfel sloop in mijn hart

misschien zou ik vanavond

als overwinnaar

de lauwerkrans mogen dragen, maar …

Maar wat doet een overwinnaar

met overwonnenen

binnen zijn nieuwe grenzen?

Ik schreed door mijn hoofdkwartier

maar de ruimte was mij een ruw kleed aan 't bezwete lijf.  

In plaats van den werveldans der elementen

in mijn ertsen greep te willen vatten
oefende ik d'ivoren glimlach van den stille knaap.

Diplomatie! Handelsmissies!Bilaterale verdragen! Douane-unie!

De comparatieve kostentheorie der internationale handel niet te vergeten.

Argumenten zat

om de grens niet te doorbreken

maar poreus, zacht en meegaand te maken.

Ik besloot mijn strategie aan te passen.

Onthutst smeedden mijn troepen hun sabels om.

 

Tussen wal en schip

Tussen wal en schip

ligt water in de weg.

Soms hele wilde baren.

Want wal is wal en schip is schip

en als zij elkaar ontmoeten

schuurt ijzer op steen met

ijselijk geluid.

(Slechts gewapend met stootkussens

kan het schip – dikhuidig, maar gevoelig –

de wal verdragen.)

Een wankele loopbrug

verbindt

wal en schip

land en zee

geborgenheid en vrijheid.

Slechts moedige en sterke mensen

wagen het elkander halverwege te ontmoeten.

Zoet wiegend in de wind.

De Leunstoel Nieuwsbrie​f Jrg 10, Nr 2

Geachte lezers

Op donderdag 1 november 2012 is nummer 2 van jaargang 10 actief geworden.

Ga naar www.deleunstoel.nl

Als u liever van papier leest: zorg dat er voldoende papier in de printer zit en druk op de knop onderaan de inhoudsopgave.

Moet De Leunstoel 'dikker' worden of moet hij vaker verschijnen? Dat was de vraag waar ik vorige keer mee opende. Het pleit is voorlopig beslecht ten gunste van de voorstanders van 'dikker'. Lees het Redactioneel in dit nummer voor de verantwoording en houd ons vooral op de hoogte van wat u ervan vindt.

Als vanzelf drong zich in dit nummer het thema 'fietsen' op. Jaap van Lakerveld, Thomas van der Steen, Rebecca van Putten en Haitze Meurs schreven erover en Elène Klaren maakte er tekeningen bij; deze bij het gedicht De Schaduwwinnaar.

Willem Minderhout raakt niet uitgepraat over Europa en Madame de Merteuil, maar toch blijft hij als een schoenmaker bij zijn leest.

Evelien van Roemburg bericht uit Berlijn. Andere leden van de redactie zwermden in gedachten uit naar Wall Street (Claude), China (Frits) en Portugal (Maeve).

Abdelrachid Khalil moet denken aan onbekende familieleden in Syrië en de Libanon.

Hans Knegtmans bleef dicht bij huis om het Leids Filmfestival te bezoeken, maar hij ging ook met Peter Schröder mee naar het Kuifje-museum. Dik Kruithof ging op weg naar een lezing nog even bij een museum langs. Katharina Kouwenhoven is enthousiast over de Grote Bickerstraat, maar zou zelfs daar geen 130 willen worden. In het dorp waar Haitze Meurs woont lijkt de tijd stil te staan. Wat zag een Engelse damesgroep als Bananarama toch in een nederbiethit als Venus, vraagt Henk Klaren zich af.

Claude Aendenboom schrijft nu al een lofzang op Diederik Samsom. Of is het op Mark Rutte?

De plaatjes zijn van: Pepijn Lampe, Elène Klaren, Renée van den Kerkhof, LInda Hulshof, Katharina Kouwenhoven, Peter Schröder, Dik Kruithof en Henk Klaren.

Stuur dit bericht door aan vrienden, kennissen en familie; wat ons betreft uw hele adresboek!

Met vriendelijke groet namens de redactie,

Frits Hoorweg

 

Ga naar www.deleunstoel.nl

Oorlogsherinneringen van mijn Nieuw-Zeelandse oom en tante.

Mijn oom Joop (broer van mijn moeder) en zijn vrouw Wil werden geïnterviewd toen ze in Nieuw-Zeeland een tentoonstelling over Anne Frank bezochten. De meeste herinneringen gaan over het grootouderlijk huis in de Spaarnrijkstraat in Haarlem. In diezelfde straat ben ik geboren. 

De dappere Duitse vrouw die gedurende de oorlog haar Joodse man verborgen hield heette mevrouw Elekan. Ik moet haar als peuter nog gekend hebben maar ik herinner me haar alleen van de verhalen. 

Tears flow for couple who were in occupied Holland

NORTH TARANAKI MIDWEEK

Powerful emotions: Johannes and Willy-Louise Krook have been greatly moved by the 'Anne Frank A History For Today' exhibition now showing in the Lane Gallery at Puke Ariki.

Mr Krook's eyes become moist. Mrs Krook wipes away tears. Flashes of memory come back unbidden when Johannes and Willy-Louise Krook walk in to the Anne Frank - A History For Today exhibition at Puke Ariki.

Both the Dutch husband and wife are surprised with the emotions that engulf them when they look at the photographs lining the Lane Gallery.

"The first time I came here I had tears," Mrs Krook says. "And then the second time I had tears. I did not expect to be so affected by it."

The exhibition tells the story of Anne Frank, the Jewish girl who wrote the famous diary about hiding from the Germans in Amsterdam during World War II.

Lining the walls are more than 200 personal photographs from the Frank family and excerpts from Anne's diary, along with details about the rise of Hitler and Nazi Germany and the Holocaust.

Seventy years on, those photos come alive for Mr and Mrs Krook.

"Anne looked exactly like a girl I went to school with, a Jewish girl, Netty. She survived," she says.

"It's nothing new," he says. "All those photos are in your mind already because we seen them before and we have seen all the Germans."

He points to a picture of soldiers on the move in a city street in The Netherlands.

"They would march and they would start to sing," he says, breaking into song. "They were very beautiful singers. In some ways you liked it, but in other ways you were disgusted with it. It's ingrained in your memory."

During WWII, Mr and Mrs Krook were children living in a city called Haarlem, 25km from Amsterdam.

When the war started in 1939, he was aged nine and she was eight. They lived in nearby streets and their school and the next door kindergarten were occupied by the Germans.

"Our neighbour was a woman who had no contact with the people in the street. She was German and her husband was a Jew. He was elderly. We knew him wearing a star (of David)," says Mr Krook, now aged 80.

"He suddenly disappeared from the scene. When the liberation came he popped out of the house and we were astonished because he had been hiding there for all those years."

Mr Krook believes that being German must have helped her tremendously. "Because how could she escape all the searches?"

That same woman was also part of the resistance and when the electricity was cut off and illegal radio messages could not longer be transmitted, she helped pass on news via an underground newspaper.

Their home was in a row of houses separated by wooden fences. A clog would be put on the fence and she would hide the news inside it, the Krook family would read it and put it back.

"She was an incredible person and it's only now I realise how courageous she was," he says.

Mrs Krook, now 79, has a vivid memory of watching a young man jumping over fences and hiding to escape being taken away to a labour camp in Germany during a "razzia", a round-up of able-bodied men needed for work.

She also remembers seeing Dutch women who fell in love with German soldiers having their heads shaved after liberation.

Both Mr and Mrs Krook are absolutely clear that the Germans weren't all bad. They say the SS and the Nazis who destroyed the governments of occupied countries were to be feared, but the ordinary soldiers were fathers and sons.

The German soldiers were very disciplined and they never harmed anyone and so the civilians never had anything to fear from the soldiers," he says.

During what the Krooks describe as "the hunger winter" of 1944/45, when the railways were on strike, the coal had run out, the shops and schools were shut and there was no fuel, his job was to find wood.

"Any trees were targets of tree choppers in the night – you had to do it to survive."His father and brother had the duty of going north to get food and their only transport was a bicycle with tyres that had been patched up about 20 times. Their staple diet was porridge made from sugarbeet and wheat, cooked in pots that had been fixed using metal plates, nuts, bolts and asbestos, and sometimes aluminium. "I remember eating blue porridge from the aluminium," Mr Krook says.

He also remembers that one night when he was out on an illegal wood raid, he got caught by a German soldier.The man, aged about 60, realised the youngster was sawing wood from a stump, so didn't send him off. Instead, he encouraged him, saying "schnell, schnell" ("quick, quick") and made sure the Dutch lad left with wood for his fire.

Mr Krook has never forgotten that man's compassion.So when the Mr and Mrs Krook stand amidst the photos of the Anne Frank exhibition, they are flooded with a thousand memories and mixed emotions. And the tears come.

The Krooks moved to New Plymouth in 1964. They have four adult children.

Anne Frank: A History For Today is on in the Lane Gallery until March 16.For more information contact Virginia Winder at Puke Ariki: winderv@npdc.govt.nz 

© Fairfax NZ News

De Leunstoel, Nieuwsbrie​f Jrg 10, Nr 1

Geachte lezers

Op donderdag 18 oktober 2012 is nummer 1 van jaargang 10 actief geworden.

Ga naar www.deleunstoel.nl

Als u liever van papier leest: zorg dat er voldoende papier in de printer zit en druk op de knop onderaan de inhoudsopgave.

De toestroom van nieuwe medewerkers houdt aan. Het gaat zo goed dat wij de 'oudjes' hebben moeten vragen het even rustig aan te doen. Ze reageerden daar niet unaniem enthousiast op. Moet De Leunstoel 'dikker' worden of moet hij vaker verschijnen? Als u daar een mening over hebt horen wij het graag. Reageer!

Onze nieuwste aanwinst heet Thomas Koning en hij begint met een (verlate) tirade tegen het verkiezingscircus. En dat terwijl Linda Hulshof er, getuige deze tekening, juist plezier in leek te krijgen.

Ook Peter Schröder (Avondje X), Hester Torn (Schaamlipcorrectie) en Sebastiaan Capel (Juxtapositie) blijven dicht bij de actualiteit. Van Claude Aendenboom (Your own personal Freud) zou je na enig nadenken hetzelfde kunnen zeggen. Jaap van Lakerveld herleeft een heel persoonlijk, ook recent, verdriet (Zwaar en licht).

Nostalgie is er ook: Joop Quint gaat weer terug naar Texel en Haitze Meurs verkneukelt zich over zijn dorp aan de rivier. Rebecca van Putten is in gedachten weer even in Toscane.

Maeve van der Steen pakt het Venetiaans aan. In Belgisch Limburg ontmoet Frits Hoorweg culinair onderlegde politici. Ook Henk Klaren ging op reis, net als Katharina Kouwenhoven. Zij vloog naar New York, maar heeft op die stad nogal wat aan te merken. Dik Kruithof kwam bij toeval in Zevenaar terecht en Thomas van der Steen fietste een eind om heel veel auto's te bekijken. De film die Hans Knegtmans ging bekijken heeft veel stof doen opwaaien. Bas Geeraets ging weer eens met de trein.

Abdelrachid Khalil trad ridderlijk op en werd in dank bijna zelf opgepakt. Nog burlesker is het avontuur dat Willem Minderhout beleefde.

De plaatjes zijn van: Pepijn Lampe, Elène Klaren, Renée van den Kerkhof, LInda Hulshof, Katharina Kouwenhoven, Peter Schröder, Dik Kruithof en Henk Klaren.

Stuur dit bericht door aan vrienden, kennissen en familie; wat ons betreft uw hele adresboek!

Met vriendelijke groet namens de redactie,

Frits Hoorweg

 

Ga naar www.deleunstoel.nl