De Leunstoel nummer 14 van jaargang 9

Geachte lezers

Op donderdag 24 mei 2012 is nummer 14 van jaargang 9 actief geworden.

Ga naar www.deleunstoel.nl

Als u liever van papier leest: zorg dat er voldoende papier in de printer zit en druk op de knop onderaan de inhoudsopgave.

Terug van weg geweest: Hans Knegtmans! Hij is toch niet 'hinderlijk melancholiek' geworden? 'No woman, no cry,' Claude Aendenboom bezingt de wrakstukken van een liefde.
Pepijn Lampe maakte deze tekening erbij.

Willem Minderhout portretteert twee mensen die last hebben van 'de gesel van de groep'. Door een brief aan dezelfde Willem zoekt Marcel Duyvestijn hulp voor zijn kwalen.
Jaap van Lakerveld wandelt al dichtend langs de 'Waterweg' en zoekt poëtisch naar de klepel in het klokkenluidershuis. In Zürich maakt Dik Kruithof een reis om de wereld. Wat moet de Floriade nou in Amsterdam? vraagt Sebastiaan Capel zich af.

Henk Klaren kan 'Matthijs' wel lijden, maar is vooral vol van diens DWDD-recordings. Hoe was het aan boord van een lijnschip? een beeldverhaal van Peter Schröder. Vroeger had je Meccano, leerzaam spul volgens Claude Aendenboom. 'Toen kwam de magnetron' en brak er volgens Maeve van der Steen een nieuw tijdperk aan voor rondreizende artiesten.
Eelkje Colmjon speelt voor schepper in: 'Creatief met klei'. Frits Hoorweg beantwoordt een vraag van grote maaatschappelijke importantie. In de voortuin van Katharina Kouwenhoven speelt zich een heus Tv-drama af. Willem Minderhout is bij deel 14 beland van zijn berichten over Madame de Merteuil.

De plaatjes zijn van: Pepijn Lampe, Elène Klaren, Dik Kruithof, Katharina Kouwenhoven, Peter Schröder, Frits Hoorweg en Henk Klaren. De laatste maakte ook 'Echt gebeurd'(4)'.

Stuur dit bericht door aan vrienden, kennissen en familie; wat ons betreft uw hele adresboek!
Met vriendelijke groet namens de redactie,

Frits Hoorweg

Ga naar www.deleunstoel.nl

Wilde GroenLinks altijd al 'Kunduz'?

Bij Pauw en Witteman onthulde Mark Rutte één opmerkelijk feit: volgens hem mislukte 'Paars Plus' omdat Job Cohen bleef zitten en daardoor GroenLinks onvoldoende aanleiding gaf om met de PvdA te breken en met VVD, D66 en CDA door te gaan.

'Paars Plus' is VVD, PvdA, D66 en GroenLinks. De PvdA is dus een onontbeerlijk onderdeel van Paars met of zonder GroenLinks als 'plus'.

Rutte legde dus niet uit waarom 'Paars Plus' bij de formatie niet kon maar waarom GroenLinks onder Femke Halsema terugschrok voor de combinatie die we tegenwoordig de 'Kunduzcoalitie' noemen: zonder PvdA, maar met CDA. Als dat zo is, dan heeft Sap de openlijke twijfel aan de 3% van de PvdA onder Samsom dus inderdaad dankbaar aangegrepen om dat te doen wat Femke Halsema tijdens de formatie nog niet durfde: breken met de PvdA om 'Kunduz' mogelijk te maken.

Opmerkelijk!!

Zie: Pauw en Witteman met Rutte

GroenLinks: 'Willen wij met zo'n combinatie (Kunduz) meedoen dan moet de PvdA zichtbaar weglopen'

Twee vliegen in één klap

Door de onlangs losgebarste discussie over de 'Marokkaanse machocultuur' herinnerde me ik ineens een oud stukje dat ik ooit voor de Rode Reiger/Rauie Regah schreef (eenmalig omgedoopt tot 'Scharlaken Eiber'). Het blijkt na bijna tien jaar nog verbazend actueel te zijn. NB: het betreft hier satire, maar wellicht .... ;-)

"Nog hoogtepunten in deze Eiber, Willem?" "Ja, meneer Minderhout. El Houssine trekt ten strijde tegen discriminatie in de Horeca." "Van allochtonen?" "Sst, meneer Minderhout. Dat woord mogen we niet meer gebruiken van meneer Johan Chandoe. Te generaliserend" "Marokkanen dan?" "Marokkaanse Nederlanders, als ik het wel heb. Of meer in het algemeen Nederlanders met een niet-westerse landsaanduiding ervoor."

"Goede actie van El Houssine, maar het kan beter." "Hoe bedoelt u?" "Nou die niet-westerse Nederlanders die geweigerd worden, dat zijn toch voornamelijk jongens?" "Ik geloof het wel meneer Minderhout." "En wat willen die jongens? Dansen, drinken, roken en, als het meezit, jeweetwel." "U zegt het." "Dus allemaal dingen die ze van de AEL niet mogen en daarom moeten ze die Disco in kunnen! Want als ze niet naar binnen mogen, dan zijn de druiven zuur. Dan gaan ze religieus gemotiveerd afzien van dansen, drinken, roken en jeweetwel. Voor je het weet gaan ze dan ook nog uit protest tegen de zionistische entiteit de omgeving van de Sjoel onveilig maken. Ze moeten dus die Disco in.

Maar er speelt nog wat. Recent onderzoek wijst uit dat de vele importhuwelijken te wijten zijn aan het feit dat de niet-westerse Nederlandse meisjes de niet-westerse Nederlandse jongens te stom vinden om voor de Duvel te dansen en die jongens vinden die meiden juist weer veel te slim. Hoe komt dat? Omdat die jongens de hele nacht op pad moeten om een Disco te vinden waar ze naar binnen mogen en dan hebben ze geen tijd meer om te slapen, laat staan voor huiswerk. Die meiden mogen niks, dus die doen de hele avond alleen maar huiswerk.

Ik stel dus voor dat niet-westerse Nederlandse jongens altijd en overal moeten worden toegelaten op vertoon van minimaal één zuster. Scheelt een hoop zoekwerk en die zus wil vast niet iedere avond mee. Dus die jongens hebben meer tijd voor hun huiswerk, die meiden ietsje minder, zodat ze weer een beetje op gelijk niveau komen. En in die Disco komen ze er misschien achter dat niet alleen wat van ver komt lekker is."

"Geniaal idee, meneer Minderhout. Maar daar wil de PvdA vast niet aan." "Geen nood, Willem. Ik speel het door naar Ayaan. Misschien kunnen wij er in het kader van de inburgering een weekje NIVON Huis tegenaan gooien."

Verscheen eerder in De Scharlaken Eiber, Elektronisch Magazine van de PvdA afdeling Den Haag, Vierde jaargang, nummer 19, dinsdag 17 juni 2003.

De Leunstoel, nummer 13 van jaargang 9

Geachte lezers

Op donderdag 10 mei 2012 is nummer 13 van jaargang 9 actief geworden.

Ga naar www.deleunstoel.nl
Als u liever van papier leest: zorg dat er voldoende papier in de printer zit en druk op de knop onderaan de inhoudsopgave.

Claude Aendenboom diepte voor dit nummer een triootje op uit 1997. ‘Hoe houd je een nieuwe liefde fris?’ vroeg Marcel D. zich vorige keer af. Willem Minderhout weet het antwoord! Zelfs kookverhalen kunnen aanleiding zijn voor melancholie, ondervindt Maeve van der Steen. Het plaatje bij haar verhaal is van Elène Klaren.

Bij Peter Schröder pruttelt het rampennummer nog wat na. 'Diederik wie?' oud nieuws becommentarieerd door Jaap van Lakerveld. De familiegeschiedenis van Claude  Aendenboom blijkt zwarte kanten te hebben.
Wat hoor ik daar toch? Oh, dat zijn de pratende apen van Willem Minderhout. Het verhaal over Nestor Verdaasdonk  wordt door Carlo van Praag naar een verrassend einde gevoerd. Frits Hoorweg ontmoet in Wallonië de geest van Bob den Uyl.
In Zürich werd geschaakt, reden voor Dik Kruithof erheen te gaan. In het werelddorp van Sebastiaan Capel is niets meer wat het geweest is, tot zijn genoegen. Katharina Kouwenhoven constateert, met spijt lijkt het, dat er nog steeds geen grand cafés zijn.
Henk Klaren tenslotte portretteert het leven van alledag (Cartoon) en inventariseert de vele gedaanten van een lied: Jambalaya.


Vorige keer kondigden wij een interview van Willem Minderhout met Roos Vermeij aan, over haar rol in de Commissie de Wit. Vanwege politiek gedoe kon dat (nog?) niet doorgaan.
De plaatjes zijn van: Pepijn Lampe, Elène Klaren, Dik Kruithof, Katharina Kouwenhoven, Peter Schröder, Frits Hoorweg en Henk Klaren.

Stuur dit bericht door aan vrienden, kennissen en familie; wat ons betreft uw hele adresboek!
Met vriendelijke groet namens de redactie,

Frits Hoorweg

Ga naar www.deleunstoel.nl

De aantekeningen van Malte Laurids Brigge Hoofdstuk 7

De aantekeningen van Malte Laurids Brigge Hoofdstuk 7
Rainer Maria Rilke 

Dit uitstekende hotel is zeer oud, reeds in de tijd van koning Clovis stierf men daar in een beperkt aantal bedden. Momenteel wordt er in 599 bedden gestorven. Vanzelfsprekend fabrieksmatig. Bij zo'n enorme productie wordt iedere dood afzonderlijk niet zo goed uitgevoerd, maar daar komt het dan ook niet zo op aan. Het gaat om de massa. Wie is er tegenwoordig nog geïnteresseerd in een zorgvuldig uitgewerkte dood? Niemand. Zelfs de rijken, die het zich toch kunnen veroorloven om uitgebreid te sterven, beginnen nalatig en onverschillig te worden; de wens om een eigen dood te hebben wordt steeds zeldzamer. Nog eventjes en de eigen dood zal net zo zeldzaam zijn als een eigen leven.

Mijn god, alles is aanwezig! Men komt, men vindt een leven, kant en klaar, je hoeft het alleen maar aan te trekken. Men wil gaan, of men wordt daartoe gedwongen: hupsakee, wind je niet op: Voilä votre mort, monsieur. Men sterft zoals het uitkomt; men sterft de dood, die bij de ziekte hoort die men heeft (want sinds men alle ziekten kent, weet men ook dat de verschillende dodelijke aflopen een onderdeel zijn van die zíekten en niet van de mensen; de zieke heeft, zo te zeggen, zelf niets meer te doen).

In de sanatoria, waar immers graag en met zoveel dankbaarheid jegens artsen en verplegend personeel gestorven wordt, sterft men één van de door de inrichting gearrangeerde doden; dat wordt zeer op prijs gesteld. Als men echter thuis sterft, spreekt het vanzelf zo'n hoffelijke dood uit de betere kringen te kiezen, onlosmakelijk verbonden met een eerste klas begrafenis en alle toeters en bellen die bij die wonderschone gebruiken horen. Voor zo'n huis zie je dan de armen staan en ze kijken zich de ogen uit. Hun dood is vanzelfsprekend banaal, zonder al die heisa. Ze zijn al blij als ze er één vinden die een beetje past. Hij mag best wat ruim zitten, een mens groeit altijd nog wel een beetje.

Alleen wanneer hij niet sluit bij de borst, of je de keel dicht snoert, dan zit je in de problemen.

Rainer Maria Rilke
(vertaling uit het Duits: Willem Minderhout, 24-01-2004)

Ik volg je (Ich geh dir nach)

Ik volg je

Ik volg je, zoals uit een bedompte cel 
een half-genezene strompelt: in de dag zo hel
waar met blanke handen de jasmijn hem wenkt.
Met een diepe zucht stapt hij over de drempel,
hij wankelt tastend voort: Golf na golf zo fel
is het de onstuimige lente die hem bijna verzengt.
Ik volg je als je trouwste toegewijde.
Ik voel je gestalte door deze weide
voor mijn uitgestrekte handen gaan.
Ik volg je, zoals uit een koortsig leiden
bange kinderen gaan naar vrolijke meiden,
die ze sussen omdat ze hun angst verstaan.

Ik volg je. Waar ook jouw hart mij voert
vraag ik niet. Ik volg je en ik ben geroerd
hoe alle bloemen van je jurk de zoom...

Ik volg je ook als de laatste deur ons beloert,
ik volg je ook uit de laatste droom...
Rainer Maria Rilke 

(vertaling uit het Duits: Willem Minderhout, 24-01-2004)

Gazelle van de onvoorziene liefde (Gacela Del Amor Imprevisto)

Gazelle van de onvoorziene liefde

Niemand kon de kleur begrijpen van de duistere magnolia  
van je buik.
Niemand wist dat je, uit liefde, tussen je tanden
een kolibrie folterde.

Duizend Perzische paarden sliepen op het plein met de
maan van je voorhoofd, terwijl ik vier nachten lang met mijn
hand je middel omklemde, vijandin van de sneeuw.

Tussen de gepleisterde muur en de jasmijnstruiken was je blik
een bleek boeket vol zaden.
Ik zocht, om ze aan jou te geven, diep in mijn hart
naar letters van ivoor, die zeggen altijd
altijd, altijd: tuin van mijn doodsangst
je lichaam voor altijd op de vlucht
het bloed van jouw aderen in mijn mond,
je mond die nu mijn dood niet meer verlicht.

Federico Garcia Lorca 
(vertaling uit het Spaans: Willem Minderhout en Sofia Velasco, 14-02-2004)