Posts tonen met het label den haag. Alle posts tonen
Posts tonen met het label den haag. Alle posts tonen

vrijdag 6 juni 2014

The return of Linda Sharrock

Originally published in De Leunstoel.


I am not a particular fan of ‘vocal jazz’.  Good jazz expresses the inexpressible so why would one have to explain it in a song? But as usual, there are many exceptions to the rule and Linda Sharrock is one of them. A few weeks ago, much to my surprise, I was invited to one of her concerts in The Hague. I could understand her playing my city but I was somewhat taken aback at the location:  the Autonoom Centrum, a squatters’ café in the Bezuidenhout neighbourhood. This café often features exciting music but more for the young lions of the extreme avant-garde. A mature diva was the last person I would have expected to perform there. The organiser, gifted young pianist Leo Svirsky, assured me it was not a joke.  

I first heard of Linda Sharrock when she was closely collaborating with Austrian saxophone player Wolfgang Puschnig. Puschnig, who became famous with the Vienna Art Orchestra, kept churning out exciting records by using a number of strongly disparate musical traditions. ‘Roots and Fruits’, for instance, brought together an Austrian brass band, a Korean percussion group and an American jazz band. You could not really call it ‘Fusion’ as he didn't blend these styles in some kind of musical 'smoothie'. It was more like actual ‘confrontations’. With a happy end, though. And then Linda Sharrock’s voice! Dark, warm, rhythmic, sensual, rebellious, committed …. For me, in one word, ‘mesmerizing’.  

How she landed on the ‘Austrian stage’ I don’t know. She’d been rather successful in her native country, the US. She had sung with Material, one of Bill Laswell’s many fantastic bands,  and turned out to be the widow of Sonny Sharrock, a fantastic guitar player whom I knew from another of Bill Laswell’s projects: Last Exit. And all of a sudden, there she was, in the squatters’ café… A little googling yielded some explanation for her appearance: she had had a severe cerebral hemorrhage and, despite her handicap, for Linda was no longer able to speak, she was on her way to make a comeback with a group of improvisers.




And there she was. Hunched on a wheelchair, her hair in a woolen cap. She signaled she needed a light. I had a lighter and seized the opportunity to tell her how grand it was for me to meet her. And then what? How do you have a conversation with someone who can’t talk back?  
After the performance of the Scandinavian Ape Club, it was her turn. Accompanied by friendly Bostonian Eric Zinman on the keyboard, Austrian ‘mad scientist’ Mario Rechtern on the saxophone, our own 'jeune premier' Onno Govaert on the drums and Julius Lind, Ape Club’s bass player who apparently blended in effortlessly, all hell broke loose. Vibrant and heavy free jazz filled the air at the Autonoom Centrum. 'La Sharrock' bowed her head towards the mike and started her long groans and roars. Handicapped, really? This was pure emotion! She sang the inexpressible. And there I was, in the front row with goose-pimples all over, among the “autonomous” who now and then ordered a 50 cent Euroshopper beer. Some of them did not have the faintest idea about the historical concert they were, or could have been, witnessing; they just wanted a beer in an 'antifascist' environment, or something like that.



Half way through the concert, I suddenly realised that Linda had come ‘full circle’. On her first LP with Sonny Sharrock, she’d also sang that kind of wordless vocals.  Portrait of Linda in three colors – all black was the name of the piece. I had just seen a portrait of Linda again. Right in front of my nose. Probably a darker one. But the colours! The whole gamut of life and all black.

Afterwards, I said a dazed goodbye and kissed her. She smiled. Life was good. 

Click here to view most of the concert.
The concert of  Ape Club can be found here.







  
 

zondag 15 april 2012

Cohen en Cohen

Onlangs kwam ik, toen ik in mijn foto-archief op zoek was, deze foto tegen:


Foto: Wouter Booij.

Het is een foto van Job Cohen die wijst naar een muurreclame in de Wesselstraat in het Haagse Transvaalkwartier. Aanvankelijk meende ik me te herinneren dat ik hem gemaakt had, maar dat was niet zo. Ik had die muurreclame, waar ik talloze malen langs gefietst moet zijn, kort tevoren ontdekt. Toen ik hoorde dat Job Cohen op de Haagse Markt zou zijn tijdens de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen heb ik Wouter Booij gezegd dat hij een foto zou moeten maken van Job onder die muurreclame.

Op twitter maakte Fokke Zwaan me opmerkzaam op een (helaas anoniem) stukje uit de Wijkkrant Transvaal over de Cohens van de  'Stoom Wasch- en Strijkinrichting'.  Ik vreesde al zoiets, maar het is toch telkens weer aangrijpend als je het leest:

'Stoomwasscherij Neerlandia, oorspronkelijk gestart in de Engelenburgstraat, in de Wesselsstraat. Het pakhuis is er nu nog, als je vanuit de Kempstraat richting Hoefkade kijkt, kijk je direct links tegen een zijmuur aan waarop de oude reclameschildering nog duidelijk te lezen is: Fa. J. Cohen, Stoomwasscherij en -strijkerij.

Vader en dochter Cohen maakten hier in 1925 een nieuwe start, maar lang heeft dit helaas niet geduurd.Reeds in 1942 moeste zij dit ambachtelijke bedrijf uit handen geven aan de Duitse Treuhandler, die het overnam en in 1943 te gelde maakte. De Cohen's werden op transport gesteld naar Duitsland.

Naspeuringen hebben aan het licht gebracht dat Samuel Cohen (51 jr.) en zijn 15-jarige dochter op transport gesteld werden naar het Concentratiekamp Auschwitz en direct na aankomst aldaar, op 26 februari 1943 zijn vermoord!'

http://www.transvaalkwartier.nl/paginas/PDF/Wijkkrant130LR.pdf

Fokke Zwaan wees me ook op een digitaal monument voor het gezin Cohen uit de Wesselsstraat:

dinsdag 20 december 2011

Het is weer de hoogste tijd om een Haagse Kei uit te reiken


Het is weer de hoogste tijd om een Haagse Kei uit te reiken en wel op donderdag 22 december om 18.00 uur inhet Atrium van het stadhuis, op de entresol, 1e etage.

De eer om deze felbegeerde trofee te mogen ontvangen valt zoals de traditie betaamt dit jaar opnieuw te beurt aan een unieke Hagenaar wiens karakter door dit granieten kleinood zo treffend wordt gesymboliseerd: sterk, betrouwbaar,onvermoeibaar, creatief, onverwoestbaar en - voor wie er oog voor heeft - vanonvervreemdbare schoonheid. De Haagse Kei 2011 is een jubilerende Kei en wel de 10de Kei die door het Comité du Kei zal worden uitgereikt.

De feestelijke huldiging van de Haagse Kei 2011 vindt dit jaar plaats op eenzeer bijzondere lokatie en wel in het hart van de Haagse democratie. Deuitreiking vindt plaats om 18.00 uur op de entresol in het Atrium van hetstadhuis. Hierna sluiten we aan bij de allerlaatste raadsvergadering van ditjaar alwaar de Haagse Kei bij aanvang van de vergadering om 18.30 uur wordtgefêteerd op een onnavolgbare toespraak waaruit onze diepe blijk van waarderingboekdelen zal spreken.
Genoeg redenen om Keiwaardig te proosten! Laat graag even weten of je van de partij bent.
Traditiegetrouwheeft de Haagse Kei een torenhoog verrassingselement. Het Comité du Kei kan danook onder geen enkel beding van tevoren bekend maken wie de Haagse Kei 2011 in de wacht zal slepen.

Graag tot donderdag, met Keiwarme groet,

Therese Flemminks


Over de Haagse Kei

Jos van Leeuwen, tussen Esther Langendam, Therese Flemminks en Joop ten Velden, met de Haagse Kei

Ieder jaar wordt er een origineel exemplaar vaneen oorspronkelijke granieten straatkei, 10 kilo zwaar, afkomstig van de HaagseVaillantlaan, gepolijst door het verkeer van karren met van ijzeren bandenvoorziene houten wielen en gelouterd door het zweet van sjouwers en trekpaardenen jarenlang opgeslagen geweest in een gemeentelijk depot uitgereikt aan eenuitverkorene die door het Comité du Kei (Therese M. Flemminks, Joop tenVelden, Paul Waaijers en Esther Langendam) wordt aangewezen en op gepaste wijzewordt verrast. De Haagse Kei is voor het eerst uitgereikt in 1999 en wel aanHuub Donken, de zakelijke ziel van Haags Straatnieuws. Andere Haagse Keien zijno.a. Paula Udondek, Jos van Leeuwen en Julius Pasgeld. De Haagse Kei is geen wisselkei, een Haagse Kei is een Kei voor het leven.

En de winnaar van de Haagse Kei 2011 is: Joris Wijsmuller. Ik heb een tijd gewacht op het juryrapport van Paul Waayers, maar dat wordt u blijkbaar onthouden. Dan maar een foto.





zaterdag 11 juni 2011

Nachtburgemeester, Mini-Zoo: de PVV kent Den Haag helemaal niet!


Mensen die denken dat de PVV-ers zich in de Haagse Gemeenteraad alleen maar met ‘islamisering’ bezighouden kan ik geruststellen. Tijdens de laatste Raadsvergadering waarin de Voorjaarsnota werd besproken diende de fractie maar liefst twintig moties in over van alles en nog wat. Gemeenschappelijk kenmerk van de moties was, zo niet de onwenselijkheid, de ondoordachtheid en de onuitvoerbaarheid. Uit twee moties bleek zonneklaar dat de PVV-ers Den Haag helemaal niet kennen, want ze vroegen het college om zaken te realiseren die er allang zijn.

Nach’-burgemeester

De PVV verzocht om een Nachtburgemeester aan te stellen. Nu wil het geval dat onze stad al sinds geruime tijd is gezegend met maar liefst twee ‘nach’-burgemeesters’. René Bom (de Haagse Bom), die door Jules Deelder zelf benoemd is en door de Hagenaars vanwege zijn grote gezag en kennis van zaken als zodanig geaccepteerd wordt en Jille van der Veen, die de tweede officieel gekozen nach’-burgemeester is. Jille volgde in 2005 de eerste nachburgemeester Yolande Weerdenburg op. Beide nach’-burgemeesters kunnen het overigens uitstekend met elkaar vinden en verdelen hun zware taak in de stad zo’n beetje onderling.

Af en toe houden beide burgervaders werkoverleg. Ik heb ze daar een keer op betrapt, zoals u op deze foto kunt zien.

Mini-Zoo

Nog merkwaardiger is het gesteld met de wens van de PVV om in Den Haag een Mini-Zoo te realiseren. De door de PVV gehanteerde definitie van een dergelijke instelling lijkt verbazend veel op een stadsboerderij. Mocht de PVV echter ook wat meer exotische dieren in hun Mini-Zoo gehuisvest willen zien dan schapen, geiten en cavia’s, dan is Den Haag daar ook al van voorzien. En hoe! Puur particulier initiatief van een hardwerkende middenstander: Avonturia / De Vogelkelder.

Na een verblijf aan de Copernicuslaan en de Loosduinseweg heeft deze hardwerkende middenstander een prachtige winkel met ‘Mini-Zoo’ gerealiseerd aan de Kerketuinenweg zonder ook maar een cent subsidie. In plaats van dat de PVV dit initiatief een steuntje in de rug geeft willen ze op kosten van de belastingbetaler een concurrent in het leven roepen. Schande!

PVV over de Nach’-burgemeester.

René (de Haagse) Bom over zijn nachtburgemeesterschap

PVV over de mini-Zoo

Avonturia De Vogelkelder


.